Chimera jako ta inna

Czytając pierwszy akapit pierwszego opowiadania „Gorset” z tomu „Chimera” Bogumiły Kempińskiej-Mirosławskiej, pomyślałem: „Tak się już dzisiaj nie pisze”. To proza z początków lat 20. ubiegłego wieku. Ten szczegółowy opis, gęsty od przymiotników, to spiętrzenie metafor… Ale im dalej czytałem, tym bardziej zaczęła mnie ta stylizacja wciągać. Zaczęła smakować, prowadząc w stronę opowiadań tamtego czasu. Trzeba dysponować niezłym warsztatem pisarskim, by ten specyficzny klimat utrzymać i nie znużyć czytelnika. Klimat nie znużył, a prowadził do niespodziewanego rozwiązania i uzasadnienia niełatwego zabiegu stylistycznego. Na tom „Chimera” składa się siedem opowiadań. Poza specyficzną stylistyką niektórych nie ma tu eksperymentów formalnych, a szczególnie