Śpiew z głębi duszy całego narodu

Kolędy, pastorałki, kantyczki i pieśni na Boże Narodzenie mają w sobie ogromne napięcie. Opiewane wydarzenie – cud Bożego Narodzenia – przyjście Zbawiciela świata pod postacią Dzieciątka w „lichej stajence”, samo w sobie jest niepojętym paradoksem. Uznając, że ludzki rozum jest za mały, by to pojąć, przed Tajemnicą Wcielenia chylimy głowy. Jan Pospieszalski G est pochylenia głowy znalazł odbicie w liturgii niedzielnej mszy św. Podczas Credo, gdy wierni wypowiadają słowa: „i za sprawą Ducha Świętego przyjął ciało z Maryi Dziewicy...”, wykonują delikatny skłon. Autorzy kolęd na różne sposoby próbują się z tym zmierzyć. Kolęda „Bóg się rodzi” rozpoczyna się od szeregu wykluczających się pojęć. „Ogień – krzepnie, blask – ciemnieje”. Nieskończony, który ma jednak granicę, to odbicie tej