Bóg na majdanie

Ciemne sylwetki rysują się wyraźnie na tle ognia. Jaskrawy pomarańczowy poziomy pas, jak nienaturalnie przybliżony horyzont, rozświetla całą środkową część telewizyjnego ekranu. Ludzie pochylają się, podnoszą z wysiłkiem opony, kilka kroków rozbiegu, potężny obrót zza siebie i rzut. Widoczne przez moment koło znika w rozświetlonej części obrazu. Co jakiś czas kadr nieruchomieje, bo internetowy przekaz nie jest doskonały. Postacie, w stopklatce, zastygają na moment w dramatycznych gestach, by po chwili znów ruszyć. Ale dźwięk płynie nieprzerwanie. Na tle jednostajnego śpiewu, zniekształconego przez nagłośnienie, słychać suche pojedyncze strzały, gdzieś dalej echo wybuchu petardy czy racy. Docierają słowa pieśni, potrafię rozróżnić powtarzane „Hospody pomyłuj” i „Sława Isusu Chrystu”.