Wojskowa opowieść wigilijna

W wigilijne popołudnie wlokłem się z internatu wojskowego w kierunku kompleksu koszarowego, w którym od kilku miesięcy wypełniałem swoje żołnierskie powinności. Rzecz miała miejsce w połowie lat 90. XX w., a ja byłem wówczas najmłodszym stażem i wiekiem podporucznikiem w batalionie powietrznodesantowym, toteż niepisany obyczaj nakazywał, abym tego dnia dzielnie pełnił służbę oficera dyżurnego jednostki wojskowej.

Przybywszy na miejsce, sprawnie przyjąłem broń i dokumentację, chorąży będący moim pomocnikiem oznajmił, że wyposażenie dyżurki jest kompletne, a kanonier – 19-latek z baterii przeciwpancernej – zameldował gotowość wykonywania obowiązków łącznika. Punktualnie o godz. 16.30 przybył w rejon dowódca zgrupowania i zamiast oczekiwać na regulaminowy meldunek, wyciągnął