Cmentarna bezduszność

Czyżby bezduszność objęła także cmentarze? Wobec majestatu śmierci kruszeje wszelkie ludzkie zadufanie i pryska przekonanie o potędze ciała. Nieważne, czy mamy do czynienia z astenikiem, idealnie zbudowanym „przystojniakiem” o proporcjach greckiego „boga piękności”, czy też przepuszczonym przez tryby siłowni „człekokształtnym osobnikiem” – każdy z nich z prochu powstał i w proch się obróci. Skoro przejście do innej, lepszej rzeczywistości jest nieuniknione i następuje jako ostatni fragment egzystencji człowieka, to należy temu finałowi wyznaczyć co najmniej tyle atencji, ile poświęcamy każdemu innemu etapowi ziemskiej wędrówki.

Nekropolie od wieków otoczone są najgłębszym szacunkiem wszystkich pokoleń, stanów i kultur, bez