Matka żywicielka

21 marca 2007 r., już z pokładu samolotu, zadzwoniłem do mojej Mamy, aby poinformować ją, że za kilka minut będę odlatywał do Afganistanu w ramach grupy przygotowawczej I Zmiany Polskiego Kontyngentu Wojskowego. W odpowiedzi usłyszałem, że jestem „cholerą chodzącą”, „najbardziej nieznośnym bachorem pod słońcem” i „powsinogą”. Dalej było też standardowo, czyli o przedwczesnym wpędzeniu rodzicielki do grobu, o mleku, które wciąż mam pod nosem i za które jeszcze nie zapłaciłem, oraz nieprzespanych nocach sprzed dekad, kiedy nosiła mnie – drącego się wniebogłosy – na rękach. Po zakończeniu owej części „wspominkowo-historycznej” Mamusia przystąpiła do artykułowania gróźb karalnych i jak zwykle otworzyła pakiet czekających mnie przyjemności chłostaniem mokrą ścierą, a zakończyła wyrywaniem nóg