Zatopiona Atlantyda

Odszedł Marek Nowakowski. Był trochę jak rozbitek ocalały z dawnego polskiego świata ludzi odważnych, niepokornych, obdarzonych fantazją. Gotowych z poświęceniem bronić imponderabiliów, gdy trzeba, ale też oddawać się uciechom, gdy można. Ów kolorowy świat indywidualistów, duchów niesfornych i nietuzinkowych wymiera od połowy ubiegłego wieku. Dzisiaj wydaje się już spopielony. Zdziesiątkowany podczas okupacji, tępiony przez komunizm, odżył na chwilę w trakcie karnawału Solidarności. Rozjechany skotami stanu wojennego nie zdołał się odrodzić w III RP, która zdusiła jego pragnienie wolności, pozbawiła nadziei, zepchnęła w zniechęcenie i rozgoryczenie. Wraz ze śmiercią Marka Nowakowskiego znika jeden z ostatnich posterunków hardej, barwnej i niesubordynowanej polskości. Ale nie bez śladu.