Nie płaczę po Trybunale

Salon zachwycony wizytami mędrców z Europy. Ja trochę mniej. Oczekiwałem bowiem, że Frans Timmermans potraktuje sprawę poważnie. Zaproponuje jakieś realne wyjście z pata prawnego. Rozwiązanie, które uspokajałoby opinię publiczną w Polsce, zaniepokojoną możliwością likwidacji domniemania konstytucyjności i faktycznym przeniesieniem ciężaru rządzenia krajem do Trybunału Konstytucyjnego. Że zaproponuje, jak odbudować równowagę władzy wykonawczej i sądowniczej. Jednak jedyne, co zalecił, to opublikowanie postanowienia TK i tym samym zniszczenie zasady domniemania konstytucyjności. Bez chociażby ustalenia kolejnych kroków wykonanie tego zalecenia w istocie dodatkowo pogłębiłoby chaos, z tą różnicą, że sparaliżowana byłaby praca nie Trybunału, lecz rządu. Faktycznie bowiem każda ustawa mogłaby obowiązywać dopiero, gdy wypowiedziałby się na jej temat Trybunał Konstytucyjny. W czasach, gdy przed rządem stoi wyzwanie zapewnienia Polakom bezpieczeństwa, jeśli mam wybierać, co wolę, by było sparaliżowane: Rzepliński z Trybunałem czy polski rząd ze służbami, wybieram to pierwsze. Bez twórczości prezesa Rzeplińskiego przeżyję. Najwyżej będzie nieco nudniej.