Przełęcz niczym zielony, pofałdowany szal

Okolica przełęczy Vorotan przypomina raczej zielone wzburzone morze. Niesamowicie rozległe łąki stopniowo wspinają się ku równie rozłożystym i przepastnym szczytom. A właściwie płaskowyżom. Trudno tu bowiem o jakiś jeden kulminacyjny wierzchołek. Czworo młodych ludzi wyciąga w kierunku oglądającego ich obserwatora charakterystyczne butelki z chmielowym napojem. W lewym dolnym rogu jakaś niezrozumiała sentencja zapisana po ormiańsku. To nie są już dobrze znane bukwy z oswojonej cyrylicy. Raczej coś zupełnie innego. Zapis naznaczonego silnym wpływem aramejskiego i perskiego, pełen drobnych zagięć, zawijasków i szczegółowych pętelek. Taka drobnica – nie ma szans, nie odczytam. Ale zaraz, zaraz… Nad czym ja się w ogóle zastanawiam?! Co tam napis! Już sama reklama – w tym miejscu?! Przecież to