Miasto zza mgły

Neapol fascynuje. I pewnie, że można tego miasta nie lubić – źle się tu czuć, bo gomorra, bo śmieci, bo głośno od klaksonów, bo nie ma jak przejść przez ścianę zaparkowanych na chodniku aut. Na pewno jednak trudno być wobec tego miasta obojętnym. Po kilku dniach spędzonych w Neapolu zaczniemy odbierać tę rzeczywistość jak przykrytą grubą warstwą kurzu księgę. Taką, która opisuje zupełnie nieznany nam świat. I nie chodzi tu o świat wszechobecnych pizzerii czy sklepików albo nawet specyficzny neapolitański dialekt. Raczej o dziwne, spowite mgiełką baśni i abstrakcji miejsca na uboczu, w mniej uczęszczanych uliczkach. Z dala od tłumu i ruchliwej San Gregiorio Armeno. Jak choćby tutaj – w niewielkiej przypominającej kanciapę warszawsko-