Szanujmy górników!

Miała na imię Kasia albo Asia… A może Gosia? Nie pamiętam dokładnie, bo minęło ćwierć wieku, od czasu gdy ją poznałem, lecz nie zapomniałem nigdy dwóch rzeczy: jej orzechowych oczu w najpiękniejszej oprawie rzęs, jaką kiedykolwiek widziałem, i dzięki niej pojąłem, że górnictwo to ciężki kawałek chleba. W maju 1993 r. przyjechałem do Łodzi na przepustkę z jednostki i postanowiłem udać się na dyskotekę do słynnych Siódemek. Mama zaopatrzyła mnie w wykrochmaloną koszulę, ojczulek w gotówkę i ruszyłem z impetem w miasto. Podczas parkietowych wygibasów znaleźliśmy się obok siebie i taniec szedł nam tak przednio, że po imprezie pojechałem do niej na Bałuty zamiast do siebie na Widzew. Obudziłem się w niedzielne południe, spojrzałem na zegarek i już wiedziałem, że nie zdążę dotrzeć do koszar w