Nie taki ten jazz straszny

Od wielu lat w rozmaitych okolicznościach spotykam się z pytaniami: w jaki sposób rozpocząć przygodę z jazzem? Od jakich płyt inaugurować spotkanie z tą muzyką, który krążek warto włożyć do odtwarzacza po to, aby rozbudzić w sobie głód dobrego jazzu, a nie wpłynąć na rafę niszowego wydumania, wymagającej erudycji awangardy? A że podobnie dzieje się również w wypadku muzyki poważnej, sądzę, iż warto stać się swatem. Może ktoś posmakuje tej muzyki i zostanie z nią na dłużej? Porywające festiwalowe koncerty, wspaniały występ Jamesa Cartera procentują u często przypadkowych słuchaczy refleksją, że nie taki ten jazz straszny. Natomiast z jego energią, estradowym szaleństwem wirtuozów jazz może śmiało konkurować z gatunkami zdecydowanie lżejszymi, ot, prostszymi dźwiękami.  No właśnie, ale