​Skrojona na miarę trucizna

Gdy szukałem ostatnio jakiegoś świstka papieru, który oczywiście był niezbędny jedynie urzędnikowi, natknąłem się pośród domowych szpargałów na moje świadectwo szkolne z trzeciej klasy technikum. Na ogólną jakość cenzurki wolałbym spuścić dziś wstydliwą zasłonę milczenia, ale spośród wzburzonego morza trójek, jasnym promieniem, niczym latarnie morskie, świeciły dwie noty bardzo dobre. Pierwsza, z której jestem szczególnie dumny do dziś, to ocena z wychowania fizycznego. Tu byłem wybitny! Uganianie się za każdym rodzajem piłki czy skok w dal nie sprawiały mi najmniejszych trudności i gdyby ten wspaniały przedmiot decydował o karierze naukowej człowieka, dawno zostałbym profesorem belwederskim! Drugą i zarazem ostatnią piątką była ta z historii. Na zajęciach z „matki nauk” dowiedziałem się